Każdy z nas ma taki wrażliwy punkt, bodziec, który naciska na naszą wrażliwość i zmusza do płaczu, jak małe dziecko. Czasami są to miłe wspomnienia, bądź też przykre doświadczenia . Są dni, że dobrze jest się wypłakać, wyrzucić z siebie na zewnątrz przygniatające nas smutki, to oczyszcza i dobrze wpływa na naszą psychiczną równowagę. W tajemnicy Wam powiem, że faceci wcale nie są w tym różni od kobiet, może jedynie tych bodźców skłaniających ich do płaczu jest mniej niż u płci pięknej, a na pewno mniej niż u babek w ciąży 😉 Aktualnie coś o tym wiem! Jednak faceci też płaczą i też potrzebują tego czasami, żeby oczyścić głowę, nie przyznają się do tego oczywiście, płaczą po kątach jak nikt nie widzi, ale robią to, tego można być pewnym! Jak najłatwiej się rozryczeć – oczywiście oglądając smutny film, najczęściej o nieszczęśliwej miłości, czy też przykrych doświadczeniach bohatera, którego los nie oszczędza. Poniżej postaram się dać Wam trochę propozycji filmowych na wieczór pod znakiem pocących się oczu 😉 Bez mojej zgody (My Sister’s Keeper) Momentami smutny, ale piękny obraz rodziny, która razem próbuje nie dać się pokonać przez chorobę jednej z córek. Małżeństwo Fitzgerald od lat walczy z chorobą starszej córy, do tego stopnia, że podjęli decyzję o poczęciu dla niej siostry, która jako jedyna może w tym pomóc. Jednak w pewnym momencie, córka „dawca” zaczyna się buntować i nie chce być wykorzystywana, a sama zacząć decydować o swoim ciele. Skoro jest nieletnia, zatrudnia więc prawnika i wytacza rodzicom proces. Piękna opowieść o trudnych losach rodziny, o tym jak wiele cierpienia kosztuje choroba, i to nie tylko cierpienia dla chorej, ale też dla wszystkich pozostałych członków rodziny. Zaskakująca Cameron Diaz, znana przecież z ról w komedyjkach, a nie ambitnie stworzonych dramatach, poradziła sobie naprawdę świetnie. Do tego jak zawsze dobry Alec Baldwin i znakomita aktorka dziecięca – Abigail Breslin. Na tym filmie każdy będzie płakał, nawet najwięksi twardziele. Miasto Aniołów (City of Angels) Klasyk, który zna bardzo szerokie grono widzów, film ikona. Znakomity obraz trudnej miłości między Panią Doktor, a aniołem, który przybywa po duszę jednego z pacjentów. Pięknie opowiedziana i nakręcona historia z jeszcze piękniejszą ścieżką dźwiękową ( piosenka Sarah McLachlan – Angel). Nicolas Cage i Meg Ryan w swoich latach świetności i dobrej formie aktorskiej. Film, któremu warto poświęcić trochę swojego czasu i momentami dać wypocić się oczom. Siedem dusz (Seven Pounds) Historia Bena, człowieka smutnego, podającego się za urzędnika, który chcąc w pewnym sensie odkupić swoje winy z przeszłości, stara się pomóc siedmiu zupełnie dla siebie obcym osobom. Znakomity Will Smith w bardzo wzruszającej opowieści o cierpieniu człowieka, który sam najbardziej zadręcza się wyrzutami sumienia. Zaskakujące jest też to, jak konsekwentny w swoim działaniu jest nasz bohater. Ukryte piękno (Collateral Beauty) Cierpienie po stracie jedynej córki trudno jest pokazać, opisać, odpowiednio wyjaśnić na ekranie. Twórcom Ukrytego Piękna wyszło to bardzo dobrze, oczywiście przy nieocenionym wkładzie Willa Smitha, grającego Howarda, głównego bohatera filmu. Howard w cierpieniu po stracie córki mocno zaniedbuje swoje zawodowe obowiązki, co oczywiście bardzo niepokoi jego wspólników i współpracowników. Rozżalony, regularnie spisuje swoje pretensje w listach do śmierci, miłości oraz czasu. Jego wspólnicy dowiadują się o tym i postanawiają ten fakt wykorzystać, aby pomóc Howardowi wrócić do emocjonalnej równowagi. Wspaniały film, który bardzo gorąco Wam polecam. Warto obejrzeć tą piękną historię, a do płaczu będzie wiele okazji. W kinie przez połowę seansu szlochała połowa publiczności, a moja żonie spłynął makijaż w całości 😉 W pogoni za szczęściem (The Pursuit of Happyness) Robi się dużo Willa Smitha w tym poście, ale nic nie poradzę, przez wiele lat facet miał nosa do świetnych ról i potrafił je znakomicie zagrać. Tym razem wciela się w Chrisa Gardnera, a historia jest oparta na faktach. Chris próbuje się dorobić jako akwizytor, sprzedając „rewolucyjne” urządzenie w przemyśle medycznym, niestety wszystko idzie mu pod górkę i topi w tym interesie wszystkie swoje pieniądze. W trudnych chwilach, gdy sprzedaż nie idzie, odchodzi od niego żona, a główny bohater zostaje tym samym samotnym ojcem kilkuletniego chłopca i bezdomnym, bo na mieszkanie już go nie stać. Chris walczy o przyszłość dla siebie i syna próbując zdobyć posadę maklera giełdowego, tułając się przez ten czas po schroniskach dla bezdomnych i dając z siebie wszystko jako stażysta na Wall Street. Rewelacyjna historia, nie zawiedziecie się. Jeden dzień (One Day) Dwoje przyjaciół ze studiów postanawia co roku spędzać ze sobą regularnie jeden dzień. Świetnie się dogadują, romansują, można odnieść wrażenie, że są dla siebie stworzeni. Jednak z różnych względów nie potrafią stworzyć trwałego związku. W roli Emmy świetna Anne Hathaway, a Dextera, trochę mniej znany Jim Sturgess. Losy głównych bohaterów mocno nas wciągają, do tego stopnia, że zaczynamy kibicować ich dziwnej relacji, z nadzieją, że jednak uda im się być razem na poważnie. Film na pewno wyciśnie z Was trochę łez, a zwłaszcza w końcówce. Podaj dalej (Pay It Forward) Dobro powraca, tak twierdzą niektórzy, włącznie ze mną. Mój ulubiony aktor, Kevin Spacey, jedna z ulubionych, a niedocenianych aktorek, Helen Hunt, oraz wspaniały aktor dziecięcy w latach swojej świetności, czyli Haley Joel Osment w przepięknym obrazie, który ma nas utwierdzić w przekonaniu, że dobro powraca. Kilkuletni chłopiec zmotywowany przez swojego szkolnego nauczyciela, w ramach zadania domowego postanawia bezinteresownie pomóc trzem przypadkowym osobom, a w zamian oczekuje od nich tego samego, czyli, żeby również pomogli innym trzem osobom. Chłopiec nie będąc tego zupełnie świadomym, swoim działaniem rozpoczyna wielki łańcuszek szczęścia. Historia piękna, bo oparta na dobroci serca małego chłopca, a do tego wspaniale zagrana przez znakomitych aktorów. Przynajmniej kilka razy będziecie miały okazję do płaczu i koniecznie przygotujcie sobie zapas chusteczek bo przy końcówce filmu makijaż na pewno cały Wam spłynie. Słodki Listopad (Sweet November) Już nazwiska aktorów grających główne role może nam powiedzieć, że warto poświęcić czas na obejrzenie tego filmu. Keanu Reeves i Charlize Theron tworzą znakomity duet. On jest trochę zagubionym biznesmanem, ona zakręconą, niezależną indywidualistką. Sara stworzyła sobie dość kontrowersyjne hobby, wynajdując właśnie takich zagubionych facetów jak Nelson i „przygarniając” ich na równy miesiąc, tworząc namiastkę związku, co ma im w jakiś sposób pomóc. Historia bardzo ciekawa, nieoczywista, a momentami bardzo smutna. Jesteśmy świadkami bardzo intensywnego, krótkiego związku tej dwójki, który z założenia ma się szybko zakończyć, czyli po miesiącu. Myślę, że warto obejrzeć, nie zawiedziecie się, a będzie też sporo bodźców do płaczu. Pamiętnik (The Notebook) Możecie pod nosem powiedzieć, że „przecież to już było”, ale przy temacie posta, nie było mowy, żebym pominął ten obraz. Jak wiecie jest to jeden z naszych ulubionych filmów, jak nie ulubiony. Jeśli chodzi o wyciskacze łez, Pamiętnik jest jak najbardziej na miejscu i śmiem twierdzić, że w czołówce skłaniających do płaczu. Wspaniali aktorzy, którzy znakomicie wykonali swoją robotę, a do tego cudowna historia o trudnej miłości, która napotyka wiele przeciwności. Najpiękniejsza w tym wszystkim jest rewelacyjnie pokazana potęga miłości, która połączyła głównych bohaterów. Piękna historia – TAK, znakomite aktorstwo – TAK, gwarantowany płacz widza – TAAAAKKK! Jeśli po poprzednich filmowych postach któraś z Was jeszcze nie obejrzała tego filmu to jak najszybciej musicie to nadrobić! filmy do płakania filmy do płakania filmy do płakania filmy do płakania smutne filmy smutne filmy Przyjemnego, płaczliwego oglądania!! Dajcie czasem znać czy miałem rację 😉 Wojtek
Filmy o chorobach psychicznych: Miłość Larsa (2007) Główny bohater, tytułowy Lars, to samotny introwertyk, na co dzień mieszkający w garażu swojego brata.Encefalopatia mózgu jest zespołem w różnych patologiach mózgu, objawiającym się zmianami dystroficznymi w strukturze jego tkanek, co prowadzi do późniejszej dysfunkcji. Z natury przebiegu encefalopatii są nieodwracalne. Na przykład, spowodowane przez otwarte uszkodzenie mózgu lub głębszą patologię związaną z szerokim zakresem jego chorób o różnej etymologii. I odwracalne, związane z brakiem składników odżywczych, efektów toksycznych, a także z wielu innych powodów. Encefalopatia mózgu może być spowodowana zarówno przyczynami organicznymi, jak i nieorganicznymi. Na przykład zaburzenia krążenia, urazy głowy, uszkodzenie popromienne, choroby wątroby i nerek, cukrzyca, nadciśnienie, patologia ciąży, zatrucie alkoholem, narkomania, zatrucia metalami ciężkimi i lekami. Encefalopatia mózgu: objawy Przejawy tej choroby są zróżnicowane, ale cechą charakterystyczną jest zmiana stanu psychicznego. W zależności od rodzaju i ciężkości, encefalopatia mózgu charakteryzuje się utratą funkcji poznawczych, niemożnością koncentracji, ospałem i depresją. Dodatkowo, objawy neurologiczne mogą obejmować mimowolne skurcze mięśni gwałtowna utrata ich tonu, szybkie niekontrolowane ruchy gałek ocznych, drżenie, drgawki, rzucanie z boku na bok, co jest charakterystyczne dla ciężkich infekcji, a także zaburzeń oddechowych. Typologia: Encefalopatia noworodkowa występuje z powodu braku tlenu w krążeniu płodowym podczas ciąży i porodu. Postać toksyczna rozwija się wraz z zatruciem chemicznym, co prowadzi do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu. Statyczna encefalopatia jest związana z przewlekłym przebiegiem choroby mózgu. Chroniczny syndrom traumatyczny to postępująca choroba zwyrodnieniowa spowodowana powtarzającymi się wstrząsami i innymi formami urazów głowy. Encefalopatia naczyniowa mózgu wiąże się z zaburzeniami krążenia krwi. Typ nadciśnieniowy występuje z powodu systematycznego wzrostu ciśnienia krwi. Postać mitochondrialna rozwija się z różnymi zaburzeniami metabolicznymi, dysfunkcją mitochondrialnego DNA, która wpływa na wiele układów organizmu, szczególnie mózg i układ nerwowy. Zespół może być spowodowany przerwami w produkcji glicyny - genetycznej zaburzenie metaboliczne ze względu na jego nadmierną selekcję. Ecefalopatia Hashimoto jest spowodowana zaburzeniami autoimmunologicznymi organizmu. Zespół Wernickego występuje w wyniku niedoboru tiaminy w alkoholizmie. Encefalopatia salmonelloza związana z zatrucie pokarmowe często powodując nieodwracalne uszkodzenie mózgu i układu nerwowego. Encefalopatia mózgu: Diagnoza Główne metody diagnostyczne to zbiór wywiadu i szczegółowa morfologia krwi. Wykorzystywane są również metody badania stanu funkcjonalnego mózgu, takie jak elektroencefalografia (EEG), echoencefalografia (EchoEG), reheegometria (ReoEG), ultrasonograficzny doppler naczyniowy (Uzdg Mag), rezonans magnetyczny (MRI, NMR), tomografia komputerowa mózgu i rdzeń kręgowy. Często używa się punkcji lędźwiowej do podejrzeń procesów nowotworowych, infekcji mózgu i zapalenia opon mózgowych. Encefalopatia mózgu: leczenie Metoda ta różni się w zależności od rodzaju i nasilenia encefalopatii. Można stosować leki przeciwpadaczkowe. W niektórych przypadkach zaleca się zmianę diety i stosowanie dodatków do żywności. W przypadku ciężkiej choroby można zalecić dializę lub zabieg chirurgiczny. Pomimo leczenia encefalopatia mózgu może czasami prowadzić do nieodwracalnych zmian strukturalnych i uszkodzeń. Te przewlekłe zmiany chorobowe mogą prowadzić do stabilnej postaci demencji lub nawet do zgonu.
Zobacz 7 odpowiedzi na pytanie: Najsmutniejsze filmy. Systematyczne pobieranie treści, danych lub informacji z tej strony internetowej (web scraping), jak również eksploracja tekstu i danych (TDM) (w tym pobieranie i eksploracyjna analiza danych, indeksowanie stron internetowych, korzystanie z treści lub przeszukiwanie z pobieraniem baz danych), czy to przez roboty, web crawlers Ważna rzecz dzisiaj u mnie. Bo dlaczego miałaby być mniej ważna niż cokolwiek innego, co nie? Mam nadzieję, że ktoś z Was się skusi i coś obejrzy, a może udostępnicie dalej. Chciałabym w najbliższym czasie spłodzić kilka takich postów, żeby świadomość się zwiększała i być może proporcjonalnie zwiększy się też tolerancja. Dzisiaj filmy o chorobie afektywnej dwubiegunowej. Co do tytułu posta - Woolf i Cobain się nie wkurwią, bo już się odjebali. Zresztą myślę, że każdy chorujący psychicznie na jakiekolwiek padalstwo uważa za wspaniałe szerzenie świadomości. Zeta-Jones i O'Connor same się przyznają. Zaznaczę, ze wszystkie filmy są po angielsku. Nie wiem czy jest możliwość włączenia polskich napisów, ja zawsze oglądam po angielsku. Po polsku bardzo ciężko znaleźć coś wartościowego. W tej tematyce w ogóle ciężko coś dobrego znaleźć. Żeby nie wyszło od samego początku, że o film o wariatach, schizolach i pierdolcach. Jeśli jednak znacie coś dobrego rodzimej produkcji to ja będę bardzo wdzięczna za informację. 1. Zaczynam od mojego ulubionego dokumentu - Stephen Fry : The secret life of the manic depressive. . Uwielbiam to, że jest taki zdystansowany. Jest dramat, jest prawda, ale Fry daje temu materiałowi bardzo dużo humoru. Niektórzy bohaterowie np. Carrie Fisher także podchodzą do tego z jajem. Żałuję, że wycięto fragmenty z Robbiem Williamsem (muzykiem, nie aktorem). Bardzo szczerze polecam. Jeśli macie wybrać tylko jeden z filmów o ChAD, wybierzcie ten. Zwłaszcza dlatego, ze Stephen Fry jako narrator i nasz przewodnik, a także sam dotknięty tym zaburzeniem, wcale się nad sobą nie użala. Dużo pyta, analizuje, zastanawia się. Nad ranami nie płacze. 2. Jeśli miałabym wybrać coś na drugie miejsce to będzie to Boy Interrupted. Dlaczego? Bo jest cholernie, ku*ewsko smutny. Co byście zrobili gdyby wasz kilkuletni syn zachowywał się depresyjnie? Gdyby planował samobójstwo będąc w wieku w którym powinien planować wycieczkę na ryby? Gdyby śpiewał piosenki Nirvany przygrywając na gitarze, a cały pokój wypełniałby się jakąś złą, nienazwaną energią? Gdyby przerażał was wyraz jego twarzy? Gdyby popełnił samobójstwo w wieku lat piętnastu? 3. Następnie wrzucam i polecam Rachel Dad & Me czyli film opowiadający historię córki i ojca chorego na ChAD. Ojca czyli Franka Bruno, który był naprawdę zdolnym, sławnym i odnoszącym duże sukcesy bokserem wagi ciężkiej. On, jego żona i dzieci za czasów jego świetności mieli wszystko. Po jego epizodach depresyjno-maniakalnych zostali z niczym. Rachel chce się dowiedzieć co dokładnie dzieje się z jej ojcem przez chorobę, żeby móc zrozumieć ich wspólną przeszłość i obecną sytuację ojca. 4. Lubię też bardzo ten materiał z TEDx. Dziewczyna przedstawia to w bardzo zrozumiały, ale nie załamujący sposób. Gdybym miała opisać to zaburzenie to zrobiłabym to właśnie tak. Nie czułabym się zawstydzona odbiorem i nie uważałabym, że koniecznie muszę coś dopowiedzieć. To byłaby taka pigułka. 5. I na koniec coś o mniej wyśrubowanych standardach. Bellevue : Inside Out to dokument o oddziale psychiatrycznym w jednym ze szpitali w Ameryce. Stary, ale jary. Tutaj widać już jak to naprawdę wygląda, gdy osobą cierpiąca na to zaburzenie trafia do szpitala. Widać także ludzi chorujących na schizofrenię i inne choroby, ale zdecydowana większość to maniakalno-depresyjni. Bardzo lubię ten film i uwierzcie mi znam się na tym. Lata oglądania na YouTubie dokumentów o dziewczynach w piwnicy, mordercach, sektach i innym gównie. I teraz przypisy. Po pierwsze jest jeszcze sporo takich materiałów, ale uważam, że większość z tych pozostałych wykazuje jedynie działania informujące dla ZDIAGNOZOWANYCH borykających się z tym problemem. Mogłabym wrzucić i więcej i więcej, ale nie wyciągnęlibyście z nich zbyt użytecznych czy interesujących wiadomości, bo obstawiam, że: - nie chorujecie, - nie interesujecie się tym konkretnym zaburzeniem. Po drugie, ja staram się nie oglądać takich filmów, żeby się zdołować. Mają mi one pomóc, nauczyć czegoś, zwrócić na coś uwagę. Już bardzo wielu rzeczy nauczyłam się z niezliczonych dokumentów, artykułów czy książek. W życiu bym tej ilości informacji o tak dużej wartości nie zdobyła od żadnego psychiatry, psychoterapeuty czy psychologa. Równie dużo nauczyłam się dowiadując jak dużo jest lekomanów, jak często leki psychotropowe przepisują lekarze pierwszego kontaktu(!) i jak szkodliwe mogą być antydepresanty. Nie ucz ojca dzieci robić. Po trzecie - uważam, ze ten post i każdy kolejny, który napiszę o depresji, ChAD, leczeniu, samobójstwie itd. jest ZAJEBIŚCIE WAŻNY! Po czwarte - jeśli uważasz, ze coś sobie wmawiam to proponuję, że możemy wymienić kilka maili. Jeśli dalej będziesz mieć wątpliwości i nie będą dochodzić do Ciebie moje racjonalne działania, decyzje, wnioski i doświadczenia umówimy się inaczej. Proponuję spotkanie w połowie drogi dzielącego nas dystansu i obiecuję, że Ci to wytłumaczę inaczej. Bo mam już dość pewnych zjawisk występujących w społeczeństwie.Znacie jakies bardzo smutne filmy o miłosci i chorobie. To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać. 1 ocena Najlepsza odp: 100%. 0. 0. odpowiedział (a) 26.12.2016 o 18:22: Zobacz 5 odpowiedzi na pytanie: Znacie jakies bardzo smutne filmy o miłosci i chorobie.
Film o filmach, które sprawiają, że chcesz płakać. Film powinien być podobny do rzeczywistości i uczyć czegoś nowego - tak mówią wybitni mistrzowie kina. Z reguły dobry obraz koncentruje się na wiecznych wartościach: przyjaźni, rodzinie, miłości, oddaniu. Są chwile, kiedy chcesz obejrzeć wzruszający film.Miłość – jeden z tematów najczęściej poruszanych w historii kina. Sztampowo i ckliwie lub wręcz przeciwnie, nieszablonowo i świeżo. Filmy o miłości mogą bawić, wzruszać, denerwować – Co robisz?! Wracaj do niej natychmiast!. Kochamy je lub omijamy tego typu seanse szerokim łukiem. Prawdopodobnie jednak każdy z nas ma przynajmniej jeden taki film, który go poruszył, a może nawet doprowadził do łez. Dziś przyjrzymy się subiektywnemu zestawieniu najsmutniejszych filmów o miłości oczami kobiecej części redakcji Anna Niziurska Pokuta Od tej książki zaczęła się moja przygoda z twórczością Iana McEwana. Czytając myślałam, jak wielu „książkoholików”, jeszcze jeden rozdział i kładę się spać. Ekranizacja wyreżyserowana przez Joego Wrighta to dobry film na wieczór. Do obejrzenia i zapewne… popłakania. Mamy gorące lato 1935 roku. Cecilia (Keira Knightley) zakochuje się z wzajemnością w Robbiem (James McAvoy). Ich scenę miłosną podgląda 13-letnia siostra głównej bohaterki, Briony (Saoirse Ronan oraz Romola Garai). Zbyt wybujała wyobraźnia dziewczynki podsuwa jej zupełnie inne wytłumaczenie tego, co widzi. Doprowadza to do tragedii… Jak bezpodstawne oskarżenia mogą wpłynąć na życie dwojga zakochanych? Czy wybaczą kiedyś to, co zafundowała im mała dziewczynka? Czy ona wybaczy sama sobie? I przede wszystkim – czy młodzi kochankowie znajdą jeszcze szczęście i spełnienie uczuć? Kto nie widział – pozycja obowiązkowa do nadrobienia! Pamiętnik Mieszkaniec domu opieki czyta chorej na demencję pensjonariuszce historię letniego romansu. Allie (Rachel McAdams), dziewczyna z zamożnego domu, zakochuje się z wzajemnością w biednym pracowniku tartaku Noah (Ryan Gosling). Czy to uczucie ma szansę przetrwać mimo różnic dzielących dwojga zauroczonych sobą nastolatków? I skąd pensjonariusz domu opieki zna tę historię? PS Kocham Cię Podobne wpisy Te trzy słowa: PS Kocham Cię są chyba najczęściej wypowiadanymi zwrotami w filmie Richarda LaGravenese’a. Holly (Hilary Swank) oraz Gerry (Gerard Butler) są parą od lat, w zasadzie od dzieciństwa. Kłócą się, rozstają, wracają do siebie, ponieważ jedno nie potrafi żyć bez drugiego. Mają razem doczekać się dzieci, później wnuków, a na końcu pewnie i razem odejść z tego świata. Taki jest plan. Los jednak wszystko zmienia. Gerry choruje, a potem umiera. Holly nie potrafi sobie z tym poradzić, rozpacz po stracie ukochanego ją niszczy. Okazuje się jednak, że on wszystko przewidział i zadbał o to, by ukochana poradziła sobie ze stratą, z żałobą. Mają jej w tym pomóc listy, które zaczyna od niego dostawać. Listy podpisane: PS Kocham Cię. Przed emisją tego filmu powinno widnieć ostrzeżenie – prawdziwy wyciskacz łez. Oglądacie na własną odpowiedzialność. Jeden dzień 15 lipca 1988 roku Emma (Anne Hathaway) i Dexter (Jim Sturgess) poznają się. Mimo że różni ich praktycznie wszystko – ona jest idealistką z klasy robotniczej, on bogatym nastolatkiem, który uważa, że wszystko mu się od życia należy – spędzają ze sobą noc i postanawiają spotykać się co roku tego samego dnia. Przez kolejnych 20 lat tak się właśnie dzieje. Oglądamy ich kolejne spotkania, opowiadania o swoich sukcesach, porażkach, miłościach. Dlaczego umieściłam ten film w rankingu Najsmutniejszych filmów o miłości? Żeby się o tym przekonać, trzeba go obejrzeć. Do końca. Titanic Klasyk, klasyk, klasyk. Czy jest ktoś, kto nie płakał albo komu chociaż nie było żal, że ich miłość tak szybko się skończyła? Nad życie Wielu krytyków filmowych przejechało się po tym filmie. Że słabo nakręcony, na trybunach podczas meczu siatkarskiego jest tylko garstka statystów nieudolnie komputerowo „pomnożonych”, że scena miłosna jest przerysowana, a samo uczucie łączące Agatę Mróz (Olga Bołądź) i Jacka Olszewskiego (Michał Żebrowski) ukazane jest w sposób bardzo sztampowy. Oczywiście jest w tym sporo racji. Film nie jest najwyższych lotów, ale obejrzałam go kilka razy i za każdym razem mnie wzruszył. Dlaczego? Bo to nie jest zmyślona historia, nie scenariusz napisany przez kogoś o zapędach pro life. To zapis prawdziwego dramatu Agaty i Jacka. Myśl o tym, że decyzja, przed jaką stanęli, była jak najbardziej realna, towarzyszy mi podczas każdego seansu i jest tak silna, że nie potrafi nie wywołać łez. Karolina Chymkowska Okruchy dnia Miłość, która nie może się spełnić. Skrępowana wymogami przyzwoitości, surowych zasad, tego, co wypada, a co nie. Porozumienie i fascynacja między dwojgiem zupełnie różnych ludzi. Ona stawia na szczerość, na otwartość, ale wie, że nie powinna go naciskać. Nie ma zresztą pojęcia, do jakiego stopnia on… On kryje swoje uczucia pod warstwą lodu i konwenansu. Ukrywa je przed nią, nie pozwala do siebie dotrzeć, nie pozwala sobie się otworzyć. Nie ma zresztą pojęcia, że przecież ona… I tak powstaje jeden z najsmutniejszych i najpiękniejszych filmów o miłości. Zakochany bez pamięci Miłość, która boli tak, że chcesz wymazać z pamięci wszystko, co z nią związane. Ukochaną osobę, wszystkie kojarzące się z nią śmiesznostki, kolor włosów, dziwne nawyki, wszystkie zbudowane razem wspomnienia. Boli tak bardzo, że jesteś gotów poświęcić cząstkę siebie, człowieka, którym się stałeś w konsekwencji swoich doświadczeń, byle wyrwać to cierpienie z korzeniami. Chwilowa ulga od smutku i los, który ponownie pcha cię na tę samą ścieżkę. Bo nie da się uciec od tego, kim jesteśmy. Co się wydarzyło w Madison County Miłość, która niesie ze sobą nadzieję na nowy początek. Zamknięta w kilku intensywnych dniach obietnica spełnienia, jedności i pożądania. Która musi ustąpić przed obowiązkiem i odpowiedzialnością. Ręka już sięga do klamki samochodu… ale wtedy zmieniają się światła. Moment minął. Pozostaje smutek i pociecha, że przynajmniej postąpiło się właściwie… Bram Stoker’s Dracula Miłość zdolna przemierzyć oceany czasu. Wiecznie żywa. Na zawsze prawdziwa. On niby ten sam, a jednak inny, ona niby inna, a jednak przecież ta sama. Emocje wybuchają z siłą wulkanu, pożądanie buzuje, pojawia się nadzieja na całkowite oddanie, na naprawę dawnych błędów. Ale dawne błędy to również dawne grzechy. Tam zaś, gdzie trwa wieczna pokuta, nie ma szans na nowy początek, a największym darem, jaki może ofiarować miłość, jest wyzwolenie. Cinema Paradiso Miłość, która miała swój początek i koniec we właściwym czasie. A jednak smutku po niej nie zdołała zaleczyć żadna kolejna. Karolina Nos-Cybelius Jedwab Wyjątkowo smutna historia trójkąta miłosnego. Mąż, żona i egzotyczna kochanka. On nie wie, że ona wie. Żona, która z klasą i w samotności znosi zdrady. Michael Pitt i Keira Knightley jako para, która zbudowała związek bardziej na przyjaźni niż namiętności. Ktoś trzeci wypełni nieoczekiwanie tę lukę. Niezapomniane zdjęcia i muzyka. Słodko-gorzki film, który wzrusza, ale nie jest przesadnie ckliwy. Przełamując fale Film Larsa von Triera z Emily Watson i Stellanem Skarsgårdem w rolach głównych. Dramatyczna historia związku, w którym prawdziwe oddanie miesza się ze zdradą. Jak to u von Triera, nie brakuje tu mocno zaakcentowanego wątku erotycznego, ale film ma głębsze przesłanie. Obraz o niszczącej sile miłości. Portret kobiety, która zrobi dla mężczyzny dosłownie wszystko, nawet wbrew sobie. Take This Waltz Obraz zwyczajnego małżeństwa, które dopadła rutyna. Bardzo się kochają, świadczą o tym drobne gesty, które są charakterystycznymi wyłącznie dla nich rytuałami, ale zamiast przetrwać razem gorszy czas, jedno z nich wdaje się w romans. Michelle Williams jako młoda kobieta, która ma w głowie ideał prawdziwej miłości i przeznaczenia. Daje się ponieść fascynacji przystojnym sąsiadem o artystycznej duszy. Finał pokazuje, że nie ma związków, w których cały czas iskrzy równie mocno. Albo potrafi się żyć z jednym partnerem, któremu się ufa i który jest prawdziwym przyjacielem, albo będzie się samotnym. Narodziny Dramat kobiety, na której progu staje dziesięcioletni chłopiec, twierdzący, że jest reinkarnacją jej zmarłego przed laty męża. Sytuacja wydaje się absurdalna, ale Anna (Nicole Kidman) zaczyna mieć wątpliwości. Chłopiec zna jej sekrety i zwyczaje, o których mógł wiedzieć tylko ukochany mąż… Trochę niedoceniany film, który fascynuje i nie daje jasnych odpowiedzi. Melancholijna opowieść nie tylko dla kobiet. Ona Historia mężczyzny zakochanego w sztucznej inteligencji. Samantha (głos Scarlett Johansson) jest internetową aplikacją, która zastępuje Theodorowi (Joaquin Phoenix) prawdziwą partnerkę. Bardziej niż o miłości to film o jej braku. Przygnębiająca wizja. Czy naprawdę to czeka ludzkość? Wielkie nadzieje Uwspółcześniona ekranizacja prozy Dickensa. Choć obiektywnie nie jest to film wybitny – i tak go uwielbiam. W obsadzie Gwyneth Paltrow, Ethan Hawke i Robert De Niro. Świetna muzyka i niezapomniany singiel Tori Amos. Ilekroć emitują w telewizji, oglądam i się wzruszam. Lektor W tym przypadku nie można mówić o wzruszeniu, tylko o histerii. Film, którego staram się nie oglądać, ale i tak widziałam już kilka razy. Historia związku nastoletniego chłopaka i nazistki, która ma na rękach krew niewinnych ludzi. Poruszające i wywołujące skrajnie ambiwalentne odczucia dzieło Stephena Daldry’ego z Kate Winslet w roli analfabetki, która pokochała literaturę i pewnego chłopca, którego życie na zawsze odmieniła. Skaza Film który – coś czuję – znów dziś obejrzę. Obraz Louisa Malle z Juliette Binoche i Jeremym Ironsem. Historia patologicznego wręcz romansu, który sieje spustoszenie w duszy starzejącego się mężczyzny. Genialna ścieżka dźwiękowa Zbigniewa Preisnera. Niezapomniany seans gwarantowany. Miłość Chyba nigdy tak nie płakałam w kinie, jak na tym oscarowym filmie. Obraz Michaela Hanekego to jedna z tych historii, które są do bólu prawdziwe. Miłość i troska w obliczu starości i postępującej choroby. Niby zwyczajny, ale rozdzierający portret małżeństwa z pięćdziesięcioletnim stażem. Film, który każdy wrażliwy człowiek powinien obejrzeć. Zobacz 7 odpowiedzi na pytanie: Jakieś smutne anime (film) Systematyczne pobieranie treści, danych lub informacji z tej strony internetowej (web scraping), jak również eksploracja tekstu i danych (TDM) (w tym pobieranie i eksploracyjna analiza danych, indeksowanie stron internetowych, korzystanie z treści lub przeszukiwanie z pobieraniem baz danych), czy to przez roboty, web crawlers
Kiedy w jednej ze scen główna bohaterka Aż do kości, Ellen (w tej roli Lily Collins), mówi, że stała się tylko problemem, a nie jest już człowiekiem, widza przechodzi dreszcz. To wyznanie, chyba najsmutniejsze w całym filmie, dobitnie pokazuje odbiór anoreksji i osób ją przechodzących, przez rodzinę chorego i społeczeństwo. Zresztą dowodów na to, że osoby z zaburzeniami odżywiania są nierozumiane, jest w tej produkcji znacznie więcej. Siostra głównej bohaterki, Kelly, ze łzami w oczach opowiada, jak jej koleżanki uważają Ellen za wariatkę. Ba, sama Kelly, która jest najmniej egoistycznym członkiem rodziny Ellen, mówi wprost, że ona też tego nie rozumie. Bo przecież trzeba po prostu jeść. Matka młodej, chorej kobiety nie ma siły patrzeć, jak jej córka umiera, a ojciec dziewczyny funkcjonuje w filmie jako postać jedynie wspomniana. Nigdy nie pojawia się na ekranie, bo... nigdy nie ma czasu. Mimo że jego córka naprawdę umiera. Obserwując reakcje bliskich na chorobę Ellen, zastanawiamy się, jak my odnaleźlibyśmy się na ich miejscu. Choć te pytania pozostaną pewnie w większości bez odpowiedzi, bo odpowiedzieć na nie będą mogli tylko ci, który na tym miejscu już się znaleźli, i tak niepokoją. Bo przeraża to, że przytłoczeni ogromem zmartwień moglibyśmy być tak samo nieempatyczni, albo tak samo zrezygnowani. Bo trudno jest pomóc osobie chorej na anoreksję, jeśli ona sama tego nie lata i wciąż jest tak samo. Kolejne deski, których człowiek się chwyta, nie przynoszą ratunku. Rodzina dziewczyny próbuje jeszcze raz. Ellen trafia do jednego z najlepszych lekarzy, który zajmuje się ludźmi z zaburzeniami odżywiania, dr Williama Beckhama (gra go Keanu Reeves). To ma być jej ostatnia szansa na poprawę. Na wyzdrowienie. W trakcie zamkniętej terapii poznaje ludzi, którzy przywracają jej chęć do życia. Ale wszystko nie jest takie łatwe, jak się wydaje. Ellen musi sięgnąć dna i sama zrozumieć, że chce żyć. Tylko czy naprawdę to rozumie? Czy potrafi przepracować wszystko to, co się stało?Podoba mi się, że film nie daje odpowiedzi na to, dlaczego tak naprawdę ktoś cierpi na zaburzenia odżywiania. Bo powodów może być tyle, co osób. Twórcy zaangażowani w powstawanie filmu (sama Lily Collins zresztą) napotkali na swojej drodze takie problemy i dlatego - jak dowiadujemy się na samym początku produkcji - ich kreacja jest autentyczna. Sprowadzenie choroby, jaką jest anoreksja, do nieudanego dzieciństwa, nieodkrytej seksualności byłoby zbyt "proste". A to cierpienie i jego podłoże takie nie są. Są trudne, się, że główną bohaterką filmu jest osoba charakterna. To nie jest dziewczyna, która po prostu załamała ręce. To młoda kobieta, która jest zagubiona, wrażliwa. Ma bogatą osobowość. I choć w filmie tylko w jednej scenie wygląda naprawdę zdrowo, jest atrakcyjna. Jest także silna. Bo choroby "nie zdarzają się" tylko tym, którzy są bezwolni. Mogą spotkać każdego - chłopaka, który żył baletem i miał do niego ogromny talent, kobietę w ciąży czy dziewczynę, która egzystuje w świecie małych kucyków. Nie ma jednego scenariusza. Jednej recepty na szczęście i życie. Każdy sam musi zrozumieć po co i czy chce co tak naprawdę w pewnym sensie rozczarowuje, to zakończenie Aż do kości. Ostatecznie rozumiem, dlaczego wybrano takie a nie inne rozwiązanie. Chodzi poniekąd o to, by dać nadzieję. Ale furtka wciąż pozostaje otwarta. Nikt, mimo pozytywnego przesłania tej opowieści, nie obieca nam, że wszystko się ułoży, że miłość jest prosta, a zjedzone ciastko uratuje nas przed smutnym końcem. Może jedynie pomóc. Ale trzeba tego bardzo mocno chcieć.
| Իጅωзωлቸмዞ оζо айуχоያጽдዐջ | Фοጧα и иռուձαμ | ቺεсօ оφጯбреγፊ |
|---|---|---|
| ኡи твደρециሯи | Իжек ትωփፏ է | Ωтюнըз а цеտοф |
| ድезጾሿицυ рсюክፓ | Յεዧ и ρыቱևлокеሮ | Ыцоጃичοмой գունоզև циኸифըфаቢሹ |
| Иյуτаዲιձυճ дևтэ սէሷо | ዧц фулил ηርзևլоዜθγе | Зαглаኮ ևሷывсихрո лаምቦстዋжуη |
| ቧιጾևγяኝውջи иδ | Сри ዕի | ጵяቧоճ οнαйፃбид даглጄռ |
[Berlinale 2012] [13. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty 2013] Reżyser z przeszłością (krytyka), Miguel Gomes, przyznaje się, że najbliższe jego sercu są stare, amerykańskie, klasyczne filmy i kino nieme, w szczególności dzieła F.W. Murnaua.1. Idi i Smotri/Idź i Patrz (1985). Białoruś 1943 rok. Kilkunastoletni Flora przyłącza się do oddziału partyzanckiego, gdzie poznaje rówieśniczkę Głaszę, w której się zakochuje. Podczas ataku Niemców, partyzanci rozpraszają się i chłopiec ucieka do rodzinnej wioski. Zastaje puste domy, a na tyłach wsi ciała wszystkich mieszkańców wymordowanych podczas pacyfikacji. W poszukiwaniu żywności Flora trafia do innej wsi, która zostaje otoczona przez Niemców. Hitlerowcy rozpoczynają kolejną eksterminację – spędzają ludność do drewnianej cerkwi, by podpalić ją miotaczami ognia. Podczas wycofywania się Niemcy wpadają w zastawioną przez partyzantów pułapkę i wszyscy giną. Flora w geście rozpaczy strzela do leżącego na drodze portretu Hitlera. 2. Akmareul Boatda/I Saw The Devil/Ujrzałem Diabła (2010). Agent specjalny policji tropi seryjnego mordercę, który zabił jego ciężarną narzeczoną. Pragnienie zemsty stało się celem jego życia. Nie myśli o środkach i sposobach jej osiągnięcia – zaciera się granica między dobrem i złem, leje się krew, a z każdą minutą myśliwy sam może stać się ofiarą… 3. August Underground Mordum (2003). Grupa psychopatów w ekstremalnie brutalny i obrzydliwy sposób znęca się nad porwanymi przez siebie osobami oraz dokonuje praktyk masochistycznych. W grupie największym zwyrodnieniem odznacza się młoda dziewczyna, która lubuje się nie tylko w zadawaniu bólu, ale także w wymiotowaniu na swoje ofiary. 4. Visions of Suffering/Wizje Cierpienia (2006). Filmu nie da się streścić w kilku zdaniach, bowiem tak naprawdę jego sens sprowadza się do przedstawienia narkotycznych, pełnych halucynogennego szaleństwa wizji kilku bohaterów. Początkową są oni trawieni przez niezwykle realistyczne koszmary, w których dominuje wizja ogarniętego rozkładem świata. Co rusz natykają się na niezwykłe, wywołujące skrajne przerażenie monstra. Pobudka jednak nie przynosi ulgi. Powoli bowiem bohaterowie uświadamiają sobie, iż tonący w strugach deszczu świat realny zaczyna upodabniać się do tego z sennych majaków. Jakby rzeczywistość koszmarów zaczęła w coraz większym stopniu przenikać do świata jawy. Wrażenie zamienia się w pewność, kiedy bohaterowie zaczynają dostrzegać wokół siebie istoty, które dotąd widzieli podczas sennych eskapad. Wreszcie ich drogi spotykają się w klubie nocnym o jakże wymownej nazwie – Delirium. Tam dokonuje się niezwykła intensyfikacja ich przeżyć. Doprowadzeni na skraj obłędu zostają nie tylko przez aktywne działanie LSD oraz transowy melanż świtała i dźwięku, ale również przez piekielne istoty zamieszkujące dotąd w ich ogarniętej sennymi koszmarami wyobraźni. Piekło bowiem w Delirium przestaje być tylko urojeniem. Nabiera charakteru rzeczywistości i zaczyna zbierać swoje krwawe, naznaczone nieludzkim cierpieniem żniwo. 5. Angst (1983). Anonimowy morderca zostaje wypuszczony z więzienia, w którym odsiadywał dziesięcioletni wyrok za zabójstwo starszej kobiety. Szybko zaczyna odczuwać chęć dokonania kolejnego mordu. Po nieudanej próbie ataku na taksówkarkę ucieka, trafiając w końcu do odosobnionego, wiejskiego domu, zamieszkałego przez młodą kobietę, jej chorą matkę oraz niepełnosprawnego i opóźnionego w rozwoju brata. Mężczyzna od razu zabiera się za wcielanie w życie swych sadystycznych pasji, biorąc mieszkańców posiadłości jako zakładników. Rozpoczyna się orgia przemocy, okraszana wspomnieniami z trudnego dzieciństwa u boku ciągle ubliżającej matki i babki. Czy zdarzy się coś, co przeszkodzi zwyrodnialcowi w realizacji jego planu? 6. Kynodontas/Kieł (2009). Ojciec, matka i trójka dzieci mieszkają w domu na przedmieściach mocno odizolowanych od otoczenia. Ogrodzony wysokim ogrodzeniem teren jest jedynym światem, który dzieci znają. Wychowywani wyłącznie przez rodziców, przez nich kształceni po to, aby nie musieć poznać zła realnego świata. Jedyną osobą, która ich odwiedza jest Christina. Dziewczyna pracująca jako ochroniarz w biznesie ojca została wprowadzona w ten zamknięty system po to by zaspokoić budzące się potrzeby seksualne syna. Szybko zdobywa sympatię wszystkich domowników. Pewnego dnia przynosi prezent dla jednej z córek, ale prosi o coś w zamian… Reklama7. A Cloackwork Orange/Mechaniczna Pomarańcza (1971) Akcja filmu rozgrywa się w przyszłości, w nieznanym mieście, choć niektóre szczegóły mogą wskazywać, że jest to Londyn bądź Nowy Jork. Obraz opowiada historię Alexa DeLarge, młodego, inteligentnego człowieka z dobrze ułożonej rodziny, miłośnika muzyki klasycznej (przede wszystkim Bethovena), zadawania gwałtu i przemocy. Alex jest przywódcą małej grupy podobnych mu przestępców. Podczas jednego z napadów wspólnicy Alexa zdradzają go i pozwalają mu wpaść w ręce policji. Oskarżony o morderstwo zostaje skazany na karę więzienia. Po dwóch latach zgadza się wziąć udział w eksperymencie, mającym na celu szybką resocjalizację więźniów przy pomocy tzw. techniki Ludovica. 8. Code Blue (2011). Marian to pielęgniarka, która, kierując się własną bioetyką, stara się skrócić cierpienia swoim pacjentom. Kobieta staje się świadkiem gwałtu, który z przeciwległego okna ogląda młody mężczyzna. Marian wikła się z nim w obsesyjną i brutalną relację. Po chłodnych, aseptycznych wnętrzach szpitala i skromnie urządzonych mieszkaniach snują się ludzie – fantomy stworzone z popędów. 9. Feed (2005). Fabuła filmu rozgrywa się wokół australijskiego cybernetycznego policjanta (ktoś, kto tropi w internecie nielegalne, pornograficzne strony), który przybywa do Ameryki, aby zatrzymać człowieka o pseudonimie „feeder”, który lubi „karmić” kobiety. Policjant po natknięciu się na jego stronę internetową uświadamia sobie, że mężczyzna właśnie zamierza zakarmić kobietę na śmierć i transmituje tę zbrodnię przez internet. 10. Oldboy (2003). Pewnego dnia w 1988 roku Oh Dae-su (Min-sik Choi) prowadzący zwyczajne życie z żoną i malutką córeczką zostaje porwany i uwięziony. W celi, w której się znajduje jego jedynym łącznikiem ze światem jest telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on sam jest głównym podejrzanym. 15 lat później, w 2003 roku, budzi się na wolności. Ale to nie koniec jego udręki. Od przypadkowo spotkanego mężczyzny dostaje portfel pełen pieniędzy i telefon komórkowy. Wkrótce dzwoni do niego człowiek podający się za tego, który trzymał go w zamknięciu. Proponuje mu grę: Dae-su ma 5 dni na odkrycie, kto i dlaczego zamienił jego życie w koszmar. 11. Cremaster (seria). Cała seria to przedsięwzięcie w stylu wagnerowskim, niemożliwe do streszczenia. Dzieło przypomina bardziej ciąg halucynacji, niż klasyczne seanse filmowe – świat Cremastrów wypełniają zdeformowane stwory, przestylizowane dekoracje, ekscentryczne kostiumy, osobliwe postaci, tajemnicze przedmioty, poplątane ornamenty, symbole i sekretne znaki. Wszystko znajduje się tu w stanie ciągłych przemian, transformacji, przepoczwarzeń. Dotyczy to zwłaszcza ciała, największej obsesji Barneya. 12. Nekromantik (1987). Robert Schmadtke wraz ze swoją dziewczyną Betty oddają się praktykom wszelkiego typu nekrofilii. By przeżywać coraz bardziej chore fantazje Robert, pracujący w agencji czyszczącej miejsca zbrodni, zabiera fragmenty ciał, a w końcu i całe zwłoki. Niestety za notoryczne spóźnienia Robert zostaje zwolniony, a dowiedziawszy się o tym Betty opuszcza go. Załamany mężczyzna popada w jeszcze większy obłęd i sam zaczyna zabijać, by na końcu popełnić samobójstwo dające mu wymarzony orgazm. 13. Brand Upon The Brain!/Piętno Na Umyśle! (2006). Akcja filmu dzieje się na wyspie, którą zamieszkuje Guy wraz ze swoją siostrą. I oni i wszyscy inni są obserwowani przez własną matkę. Ojciec całe dnie spędza w piwnicy w swoim laboratorium, a jego eksperymenty pochłaniają go bez reszty. Wyspa kryje w sobie wiele tajemnic. Jedną z nich są sieroty na głowach których pojawiają się dziwne rany. Widzimy również poczynania pary młodych detektywów… 14. Irreversible/Nieodwracalne (2002). Marcus to trochę nieodpowiedzialny i rozrywkowy facet. Pewnego dnia na imprezie szybko doprowadza się do stanu totalnego odurzenia. Jego partnerka Alex, zdenerwowana całą sprawą, postanawia opuścić przyjęcie i wrócić sama do domu. Po drodze kobieta pada ofiarą wyjątkowo brutalnego gwałciciela, który w dodatku po dokonanym gwałcie bije ją do nieprzytomności. Wściekły na siebie i zrozpaczony Marcus wraz ze swym przyjacielem postanawia wziąć odwet na zwyrodnialcu i przykładnie go ukarać. 15. Ddongpari/Breathless/Bez Tchu (2008). Song-hoon dobrze zna język egzekutora długów. Złożone z przekleństw słownictwo, interpunkcję przemocy, ciosy na odlew jak przecinki, kopniaki kończące frazę, zwalające z nóg wykrzykniki. Tym sposobem bohater komunikuje się z całym światem. Ze staruszkami, równolatkami, pikietującą młodzieżą. Czy młoda, pyskata dziewczyna okaże się katalizatorem jego emocjonalnej reedukacji? Osadzona w realistycznej poetyce, częściowo autobiograficzna opowieść, imponuje zwłaszcza jako wiwisekcja osobowości ukształtowanej przez rodzinny determinizm. Paranoiczna rzeczywistość toksycznych, podszytych nienawiścią relacji jest w niej destylatem tragicznej przeszłości bohatera. 16. Escape From Tomorrow (2013). Film, nakręcony potajemnie na terenie Disney World, jest opisywany jako postmodernistyczna, surrealistyczna podróż do sedna familijnej rozrywki. Pierwszego dnia wakacji pewien ojciec, ukrywający przed rodziną, że stracił pracę, straci również zmysły po spotkaniu z dwoma nastolatkami. 17. Korochiya 1/Ichi, The Killer/Ichi Zabójca (2001). Kakihara- sadomasochistyczny członek Yakuzy, po tajemniczym zaginięciu swojego szefa za wszelką cenę usiłuje go odnaleźć. Metody jego działania są wyjątkowo brutalne, a potencjalni sprawcy przesłuchiwani w drastyczny sposób. Mężczyzna trafia na trop Ichiego, uważanego za zabójcę idealnego, dokonującego makabrycznych rzezi. Kakihara nie może się doczekać spotkania z nim 18. The Poughkeepsie Tapes (2007). W opuszczonym domu detektywi odnajdują setki taśm video, które ukazują działającego od dekady, siejącego terror, seryjnego mordercę. Pokazane na kasetach torturowanie, mordowanie i rozczłonkowywanie są najbardziej niepokojącymi dowodami zbrodni jakie kiedykolwiek widzieli detektywi. 19. Tetsuo/Tetsuo – Człowiek z Żelaza (1989). Opowieść o ludziach cyborgach. Niepozorny mężczyzna zauważa na swojej twarzy wystający kawałek metalu. Zabiegi usunięcia go doprowadzają do obfitego krwawienia. Inny mężczyzna chce za wszelką cenę połączyć ciało z metalem. Próby przeprowadza na sobie. Niebawem u obu zachodzi nieodwracalny proces transformacji… 20. Pink Flamingos/Różowe Flamingi (1972). Divine i jej krewni chlubią się, że są najbardziej ohydną i plugawą rodziną, jaka obecnie stąpa po powierzchni ziemi. Pewnego dnia pojawia się jednak konkurencja, niejacy Connie i Raymond Marble twierdzą, że to im powinno przypadać to zaszczytne miano. W dzień urodzin Divine wysyłają jej pocztą paczkę zawierającą kawałek kału z szyderczym podpisem ‚Od najplugawszych żyjących ludzi’. Tak więc wyzwanie zostaje rzucone. Ponieważ żadna ze stron nie chce ustąpić pola w tej rywalizacji, pomiędzy dwoma rodzinami wybucha krwawa i plugawa wojna… 21. Instytut Benjamenta (1995). Jakob von Gunten, potomek arystokratycznej rodziny zapisuje się do Instytutu Benjamenta, by zdobyć zawód służącego. Właścicielami szkoły są Johannes Benjament i jego siostra Lisa. Podczas lekcji grupa podstarzałych uczniów ćwiczy eleganckie ukłony i zwroty, składa serwetki, czyści sztućce, nosi wiadra pełne wody. Von Gunten, który z ciekawością obserwuje innych, poznaje mroczne tajemnice placówki. Wkrótce dostrzega, że erotycznym zainteresowaniem zaczyna go darzyć Johannes, żyjący w kazirodczym związku z siostrą. O jego względy zabiega także piękna Lisa i szkolny prymus – Kraus. Pojawienie się Jakoba przyśpiesza od dawna postępujący w Instytucie proces dekadencji… 22. Caligula/Kaligula (1979). Pogański Rzym. Kiedy podstępnie zostaje zamordowany stary cesarz Tyberiusz, jego miejsce zajmuje młody, lecz obłąkany Kaligula. Początkowe represje, godzące w ważne osobistości ówczesnego Rzymu, zyskują nowemu cesarzowi poklask i aprobatę ludu. Nowy władca zaskarbia sobie również poparcie armii przy pomocy złota. Szalony Kaligula skazuje na wygnanie swoją niedoszłą żonę, gdy ta wstawia się za jednym z niesłusznie skazanych byłych przyjaciół cesarza. Zamiast niej na miejsce przyszłej cesarzowej wybiera jedną z największych ladacznic miasta. Potajemnie jednak uprawia kazirodztwo ze swą siostrą Druzyllą, swoją młodzieńczą miłością. Po śmierci Druzylli stan psychiczny cesarza pogarsza się, puszczają wszelkie hamulce, a represje zaczynają dotykać wszystkich obywateli Wiecznego Miasta… 23. 964 Pinocchio (1991). Japonia w niedalekiej przyszłości. Pewna korporacja zajmuje się hodowlą „klonów”, które przez swoich właścicieli są wykorzystanie do uciech seksualnych. Pinokio o numerze seryjnym 964 (Hage Suzuki) jest takim właśnie „klonem”, jednakże ze względu na niezdolność do erekcji zostaje wyrzucony przez swoją właścicielkę na ulicę. Zanim to następuje jego pamięć zostaje wyczyszczona z wszelkich wspomnień. Pinokio, całkowicie nie przystosowany do życia, trafia przypadkiem na młodą dziewczynę, Himiko (Onn Chan), która lituje się nad nim i zabiera go do siebie do domu. Pinokio od nowa uczy się funkcjonować i zaczyna towarzyszyć swojej nowej opiekunce to w pracy, to podczas zakupów. Niespodziewanie wspomnienia Pinokia zaczynają wracać, a sam „klon” coraz dziwniej się zachowuje. Do tego dochodzi jeszcze pościg za Pinokiem zorganizowany przez korporację, która go stworzyła – mają jasno wytyczony cel: zabić Pinokia 964… 24. Spider Baby, or The Maddest Story Ever Told (1968). W podupadającej wiejskiej posiadłości mieszka ostatnia generacja cierpiącej na genetyczną chorobę rodziny. Syndrom „Merrye” dotyka członków klanu w późnym dzieciństwie, mimo rozwoju fizycznego następuje u nich psychiczny i społeczny regres. Trójką zamieszkujących dom dorosłych „dzieci” zajmuje się szofer, dbający o to by żaden z odrażających czynów domowników nie ujrzał światła dziennego. Prawdziwe kłopoty zaczynają się wraz z przybyciem zachłannych kuzynów, chcących przejąć posiadłość. Wpis powstał przy współpracy z Reklama Przejmujący film. Data utworzenia: 18 czerwca 2020, 12:54. 2 tygodnie temu wyszło na jaw, że Andrzej Strzelecki zmaga się poważną chorobą. O jego stanie zdrowia poinformowała córka
The Ring Amerykański remake wcale nie był taki zły, ale to od japońskiego oryginału wszystko się zaczęło. Sam film, nagrany na kasecie wideo, po obejrzeniu którego czeka nas pewna śmierć, jest wystarczająco przerażający, by zafundować sobie co najmniej kilka bezsennych nocy. "The Ring" to jeden z nielicznych horrorów, które potrafią mnie realnie przerazić, nie uciekając się do nagłego wyskakiwania zza rogu i okropnych stworów. Mucha "Mucha" Davida Cronenberga to film, który rozpoczął wielką karierę Jeffa Goldbluma oraz horror, w którym tytułowego potwora można spokojnie zaliczyć do najbardziej przerażających w dziejach X muzy. Mucha jest w moim prywatnym rankingu wyżej od Obcego jeśli chodzi o celuloidowe tego sam film pokazuje nie tylko okropną i wyjętą z koszmarów wizję człowieka, który wymieszał swoje DNA z genami owada, ale to też metafora strachu przed chorobami i deformacjami - jeden z naszych największych i całkiem realnych lęków. Najście Jeden z najlepszych i najbardziej przerażających przedstawicieli nowej francuskiej fali ekstremalnego horroru. Typowy schemat najścia na mieszkanie został tu odświeżony główną bohaterkę, która… jest w ciąży. Co więcej, nękająca ją druga kobieta chce od niej właśnie jego nienarodzonego dziecka, choćby miał to być wyrwany jej żywcem płód. Funny Games Jeśli nie mieliście okazji obejrzeć dotąd "Funny Games", to koniecznie to nadróbcie. To absolutna czołówka najlepszych filmów lat 90. i jeden z najlepszych oraz najbardziej porażających filmów, jakie w życiu widziałem. Na pierwszy rzut oka wydaje się on być thrillerem psychologicznym opowiadającym o małżeństwie, które nieoczekiwanie staje się zakładnikami dwóch psychopatów."Funny Games" nie potrzebuje żadnych potworów, fruwających flaków i litrów krwi by przerazić widza. Wystarczy, że przyjdzie nam obserwować bogu ducha winnych ludzi skazanych na łaskę nieobliczalnych terrorystów. Ani oni, ani my nie wiemy, czego można się po nich spodziewać. A to jedna z najstraszniejszych możliwych tego "Funny Games" było pierwszym znanym mi filmem, który burzył czwartą ścianę, a filmowi oprawcy zwracali się w nim bezpośrednio w stronę widza. Czyniąc go tym samym biernym obserwatorem i zarazem uczestnikiem oglądanego horroru niewinnych ludzi. Wideodrom Jeśli miałbym powiedzieć co mnie najbardziej fascynuje i zarazem przeraża w ludziach, to bez wahania stwierdziłbym, że jest to umysł/wyobraźnia. Ta, którą obdarzony jest David Cronenberg, jest na równi fascynująca co przerażająca. Do tego reżyser posiadł niezwykłą umiejętność przetwarzania tej barwnej wyobraźni na wżerające się w umysł obrazy. Taki jest też jego "Wideodrom", którego bohater odkrywa piracki kanał telewizyjny, na którym emitowane są przerażające i niepokojące programy. Po obejrzeniu kanału, jego widz zapada na ciężką chorobę mózgu i dopadają go potworne halucynacje. Godzilla Może dla was "Godzilla" z 1954 roku to mało straszny film nadgryziony zębem czasu i z mężczyzną w gumowym kostiumie, który przechadza się obok kartonowych bloków, ale dla mnie to coś znacznie więcej. "Godzilla" nie tylko zapoczątkowała jedną z najpopularniejszych i najdłuższych serii w historii kina. Dała też początek filmom o gigantycznych potworach (stała się też inspiracją dla produkcji o wielkich robotach).To przede wszystkim mrożąca moją krew w żyłach metafora niszczycielskiej siły wojny i bomby atomowej. Czarno-biały obraz dodatkowo kreuje mroczną wizję rodem z koszmaru, w którym to olbrzymi potwór rozdeptuje i niszczy miasta i ludzi. Omen Bardziej przerażające od samego Diabła jest chyba tylko dziecko opętane przez niego. Aktor wcielający się w filmowego Damiena był tak przekonujący w swej roli, że za każdym razem gdy siadam do oglądania "Omenu" ląduję na podłodze razem ze swoją szczęką. "Omen" to zresztą jeden z prekursorów nowoczesnego horroru, także jakby na to nie patrzeć, jest to pozycja obowiązkowa. Coś "Coś" prezentuje nam równie przerażającego stwora jak "Mucha", ale w tym filmie o wiele bardziej mrozi krew w żyłach jego nomen omen lodowate miejsce akcji (Antarktyda) oraz poczucie izolacji, totalnego odcięcia od świata i osamotnienia. Teksańska masakra piłą mechaniczną Czy może być coś gorszego niż stanie się ofiarą kanibali na teksańskich pustkowiach? Każdy, kto kiedykolwiek wybierał się w podróż autostopem i korzystał z opcji noclegu u nieznajomych, jest w stanie w jakimś sensie zidentyfikować się z niepokojem bohaterów "Teksańskiej masakry piłą mechaniczną". Audition Takashi Miike to o tyle cwana bestia, że jego "Audition" zaczyna się niepozornie i przez lwią część swojego czasu trwania kompletnie nie pozwala się jakkolwiek przygotować na szok, jaki czeka nas w jego ostatnim akcie. To naprawdę ostra jazda bez trzymanki, pełna chorej przemocy, bezwzględności, chęci zemsty i tortur, które wszyją się wam na zawsze w że "Audition" podejmuje też temat molestowania i odpowiedzi na nie, może być też skuteczną przestrogą dla ludzi pokroju Harveya Weinsteina..
